(Bron: Erik Derveaux)

Zaterdag – ons mama en papa zijn ondertussen naar huis vertrokken & wij blijven hier achter in een vakantieweertje & ook 100 % vakantie stemming , gisteren lui lekker in de zee gewoeld en ferm gebronzeert – serjeus gebronzeert … vandaag in de voormiddag naar de schildpadden en andere vissen gaan snorkelen , wat voor een mooie kleuren, dat koraal en ja hoor we hebben ze terug gezien : 4 grote schildpadden en zo dicht bij kunnen komen, de aaibaarheidsfactor op sommige momenten was zeer hoog !!  Maar absoluut niet toegelaten, ze worden beschermd.

In de namiddag met de kayak de zee op naar Captain Cook, daar zouden we nogmaals eens een keer gaan snorkelen… maar ik zat sneller terug in mijn boot dan dat ik eruit was ! Waarom ? Wel, als je haaien wil zien is dat de plek dat je moet naar toe gaan brrrr!!

Van beestjes gesproken – ze hebben zich eindelijk laten zien, “de dolfijntjes”. We hebben de eerste keer de dolfijnen gezien die al lange tijd voor ons appartement zwemmen en ze waren met 4 of zo.. leuk en plezant…

Goed zo profiteer van jullie zondag hier is het Saturday night !

Ons mama & papa hun laatste dag is spijtig genoeg ingegaan We hebben de laatste 2 dagen een klein beetje de toerist uitgehangen. Genoten van de omgeving en de rust die dat hier allemaal uitstraalt dus op zijn amerikaans hebben we vooral op het eiland rondgereden : met onze auto.
Eergisteren zijn we naar de AKAKA falls geweest, Parker ranch en wat voor een prachtige stranden, wij zijn ook eens langsgeweest bij een hotelleke van Paris inderdaad we hebben de Hilton bezocht, AMAI dat was net Beverly hills – niet te schatten , echt een heel dorp..

Gisteren naar de Volcano geweest, ‘t was wel ver rijden maar zeker wel de moeite, allemaal lava, net de maan, dan wachten wachten tot het donker wordt en dan zagen we de hete lava in de zee lopen, als je dat dan ziet dan was het de moeite om zo lang in de auto te zitten.

Ikke zelf ? awel ik ben ferm moe, ik sleep me hier verder en benen zitten nog vol melkzuur, dus rusten rusten, ga 3 weken echt niks doen en dan terug langzaam opbouwen..Dus de panne beach zal ik dit jaar vanop de zijkant meemaken, ik zal deze keer voor zij die deelnemen zeker hard supporteren.

Nu nog een weekje rusten rusten en terug in Belgie end of next week
(het is daar zo warm nu naar’t schijnt ?)

Groetjes van ons allemaal, xx

Onderweg dacht ik aan iedereen die me nu zou volgen en dat motiveerde me, ook veel aan De Koen gedacht die ongelooflijk veel trainingstijd in mij heeft gestoken en waar ik veel van geleerd heb, ook over voeding, volgde vandaag zijn raad daarover, merci Koen, ik had zowel het gevoel dat je bij me was en ook heb ik je gemist hier in Kona.

En dan op mijne fiets, toch nog goe mottig van da zoutwater, het ging snel over, 3 x 30 min serieus wa moeten stoempen – echt stoempen tegen 19 per uur, pff en toen draaide de wind, zeker 50 km per uur met de benen in de boter, inderdaad ik heb heb afgezien op da fietske..

In de wisselzone nog eens een goei laag creme erop en ju RUN INGE RUN !
AAAAAAA mijn benen… ik op mijn gemakske vertrokken en zo is het ook gebleven, na energielab nog eens goed overgegeven ( ook al een gewoonte zoals in Frankfurt J ) maar ben terwijl blijven lopen en lopen zonder nog iets aan te nemen van eten of drinken, dus nog 7 mijl, ik kon ni anders en stappen durfde ik ni, en den Dirk en Mark passeerde net, hij is trouwens kampioen!!!, en dan ga ik toch ni stappen he NO WAY. De laatste 3 mijl dacht ik aan de Kris Schepers, de kozze, die zei hierover “na doe het ba iederiejen ziejer”.

Ik zag de boog, ik kon wenen, zocht mijn familie en daar stonden ze met 3 kweeniehoe fier te stralen dat ik een uur vroeger binnen was dan ik had gegokt, weet je op een gegeven moment dacht ik dat ik onder de 11 uur zou halen, maar ben hier meer dan blij mee, het was een droom, en van nog vele triathleten en ik stond hier en dan nog bij de straffe profs!

Heb veel momenten onderweg gedacht aan hoe goed ik het toch wel heb getroffen en daar dank ik jullie ook voor, steun en supporters betekent veel, vava en opa, ze zullen het gezien hebben en anders zijn ze met de kaarten aan spelen…(zegt ons mama soms ) Hier zitten wij nu in het internet cafe op het andere van de wereld met achter ons de laatste finishers van KONA 2006!! Ooit kom ik nog terug, het was te mooi om uniek te blijven. Ga nu rusten en wa chillen

Ironlady en Benny, ma & pa

Om 1 u meeting gehad voor de profs: alle regels werden ernstig uitgelegd en soms gedemonstreerd. Rutger en Bert Jammaer gezien..
Zwemmen : is in een driehoek, ik draag een rode badmuts met nr 173 op, de mannen hebben een babyblauwe, ik start 15 min voor de rest, dus samen met de profs om 6.45 !!
Het fietsen : altijd 7 meter tussen elkaar houden , altijd alles zelf regelen als je lek rijdt , nooit hulp krijgen van buitenaf – nooit zeggen da je opgeeft want als je dan terug start ben je gediskwalificeerd. ook als je voorbijsteekt moet dit langs links gebeuren en binnen de 20 seconden, als het niet lukt ben je gediskwalificeerd… wowowow.
Lopen: niemand mag mee lopen of fietsen met je, en je mag geen drank of eten van supporters krijgen om de mijl ( 1600 meter ) is er wel bevoorrading.
Om 3 u vandaag nog 30km los gereden en daarna beentjes omhoog, ik had beetje last van keelpijn, maar dat is nu is beter.

Ons mama en papa hebben al aan zwembad gelegen maar nog niet echt veel want eigenlijk vliegen de dagen hier voorbij omdat alles ook rond mij draait en rond zaterdag.
Dirk Van Gossum is ook langs geweest en dat vond ik echt heel fijn, hij vertelde veel over zijn ervaringen hier en dus ook over de dolfijnen die elke morgen voorbij ons appartement zwemmen …. wij vanmorgen blijven kijken en kijken maar niks gezien. Toen luisterde ik een telefoongesprek af van atleet naast me die vanmorgen gaan zwemmen was, hij had bezoek gekregen van dolfijnen die kwamen spelen, Waaaaaw…
Tussen 12u en half 3 breng ik vandaag alles binnen in de fiets – loop wissel zone , ben echt heel nerveus aan’t worden , heb het gevoel dat ik een beetje ziek ben en heb heb eigenlijk ook wat schrik, aiaiaiai… MAAR IK DENK POSITIEF EN ALLES KOMT GOED

Ga heel vroeg slapen, veel drinken en eten en overdag met de voeten omhoog, RUST,
Merci iedereen om mij te steunen
Groetjes van ons allemaal & Greetings van nr 173

Het weer hier is 100 procent Hawaii, weinig kleren veel zonnecreme en een pak wind,
percies een tomatteserre met open dak, of bij de coiffeur met hete blazer door uw haar en den haardroger boven uw hoofd.

Iedereen woont hier in condoos – remember melrose place ? een appartement met zicht op de zee, maar ja da mag wel voor die prijzen hier… het heet casa de emdeko app 314, ali drive en het is gelegen op het loopparcours.

Vandaag ben ik mij gaan inschrijven en zat naast Luc Van Lierde en Michele Jones, daar zat ik tussen Inge “blue” VDB, mijn jongens! Tussen de 2 favoriete van zaterdag…En of ik me klein voelde? Je mag gerust zijn en onze papa maar fotos trekken… goed voor de fotoalbum.
Bij de inschrijving moest ik eerst door verschillende standen met papieren en op de weegschaal, dat is hier in pond te doen en nu weet ik dat ik 119 pond weeg, dan bandjes rond de arm en nu is het officieel, de deelname is bevestigd, iedereen hier ziet dat ik deelneem. ( ben dan nautuurlijk wel fier maar dat mag hé).

Ik had enkele vraagjes gehad over het parcours hier:

Zwemmen in de zee . Dit is echt geen zee zonder golven, ben nu al 2 x gaan zwemmen, soms steek ik mijn arm gewoon boven of naast het water omdat de golf onder me zit, ze sleuren me mee en trekken me terug, soms het gevoel zoals in Walibi, ga dan een meter naar beneden door de golven en dan ben ik aan het lachen terwijl ik in het water lig , maar vandaag heb ik ni gelachen, onder mij ineens een grote schaduw – was al een beetje verstijfd van de schrik maar wat bleek het te zijn een turtle, lief schildpad(je) maar wel zo groot als mijn koffer, en gezwommen da ik heb… en toen hing er iets aan mijn been, AAAAAAAAAAAAAA. Weet nog altijd niet wa …

Fietsen is ook een parcours dat niet 100 % naar mijn hand is – het is niet echt mijn ding aangezien er te weinig klims inzitten en de wind me echt soms van de kaart brengt en blaast, dus 2 handjes op het stuur vasthouden en dit is geen grap. kilometers & kilometers recht door naar 1 punt en dan dezelfde weg terug, ongeveer 80 km op en een kleine lus.

Dan het lopen, zoals gezegd kom je op de eerste 7.5km voorbij onze appartementen en dan het ga je ook het fietsparcours op, vervolgens richting energie lab waar het nog heter is dan heet en dan zo via diezelfde weg terug binnen.

Ons mama papa en benny hossen hier met mij mee rond en zorgen er voor dat als er problemen zijn , ja die steken soms de kop op , dan lossen zij dat allemaal , wat een geluk da ze hier zijn. Zo – nu honderd procent concentratie naar de wedstrijd.

Zoals normaal hier – was het echt warm maar de zon komt er niet echt door, opgestaan om 4u..jaja inderdaad VIER UUR en klaarwakker ni normaal.  Geen koffer dus geen badpak dus nog geen zwemtraining, het hangt ondertussen mijn voeten uit met die koffer en Benny gaat eraan J met mijn gezaag maar ja, de vrouwen die dit lezen die weten wel beter.
En wat kan je doen op een eiland zoals hier om je vlug te verplaatsen ? yes een auto(ke) gehuurd, mijn jongens dieje bak is een pak sjieker als waar ik thuis mee rondhos – lederen en houten interieur…echt op en top amerikaans. Daarmee op jacht gegaan naar een sportwinkel in de voormiddag een en badpak en bril en badmuts gekocht(babyroos NATUURLIJK)

Natuurlijk was de zee al op hol geslagen toen ik klaar was voor mijn eerste contact met de zoute en vol grote beestenoceaan, BRRRRR…
Sommigen beweren dat dit nog een gevolg zou zijn van de aardbeving..
Vervolgens gaan lopen, 10km en Benny naast mij zoals gewoonlijk en dan vraag ik of mijn billen ni te dik zijn als ik loop….Ben dan wel op Hawaii, ik blijf wie ik ben he hihi…

Ben vandaag ook andere bekenden tegengekomen namelijk Onze Kurt (Wittemans) en Eli(Iwens) en met hun afgesproken om morgen samen te gaan zwemmen ( heb ik minder bang van de beesten ) . De Kurt was al terug wa rustiger geworden , alhoewel?  Komt wel in orde.
Gisteren mijn grote favoriet eventjes gesproken, Marc Herremans en hij zag er goed uit, zelfs  Benny vond dit. En natuurlijk was Dirk Van Gossum(mijn allerbeste trainer ooit  er ook bij.

Allee de sfeer is hier ni normaal, allemaal triathlon – triathlon – triathlon hier, zo afgetraind, heb nog ni te veel prutsers gezien zene, en vooral ook knappe atleten ( rara voor wie zou dat hier wel eens leuk zijn om dat allemaal eens te zien – die atleten dan hihi …)

Moet ik er nog een tekening bij maken  ?  Ik ben hier graag en straks komt ons mamake en papake toe se en hopelijk MIJN KOFFER!!!!!

Doei Tot Morgen

deze morgen werden we opgeschrikt door een AARDBEVING straks meer hierover .

Ik ben hier wel DE maand oktober van mijn leven aan’t Beleven. Als nu de ironman nog goed afloopt en ik raak veilig thuis dan is dat een maand geweest om in te kaderen.

Hindernissen parcours zo noem ik de reis naar Kona. Wij zijn hier geraakt maar hoe… in etappes : vertragingen van vluchten – bijgevolg missen van aansluitingen – verplichte night stop in Los Angeles – uiteindelijk in Kona aangekomen maar zonder mijn valies maar met mijn de koffer van Benny was wel hier aangekomen. Kunnen jullie het al inbeelden hoe ik me voelde daar aan de bagage in de luchthaven als mijn koffer niet op de band stond.

Maar dan is er gelukkig hawaii. Hoe aangenaam zijn die mensen hier ! zo sociaal , onvoorstelbaar . Daarnaast zijn er ook de atleten die uit de hele wereld komen om een doel te verwezenlijken – allemaal gaan we hier voor hetzelfde !

dus deze morgen werden we opgeschrikt door een AARDBEVING – ongelooflijk raar als je dat nog niet hebt meegemaakt – dat is dus echt wel bibberen en keihard voelbaar. er zitten hier veel mensen zonder electriciteit. Normaal zou alles zijn normale gang kunnen gaan vanaf woensdag. Geen paniek – geen gewonden gevallen voor zover ik weet dus dat valt mee. Ik weet niet dat er beschadigingen zijn op het parcours. oh ja aangezien dat mijn fietskoffer hier is heb ik deze morgen hier mijn eerste ritje gereden wow wat was dat ! ! om 5 uur ‘s morgens is het hier al 28 graden !

dus je moet ni vragen wat voor een temperaturen dat me hier nog te wachten staan.

goed zo – mama en papa vertrekken morgen of is dat al vandaag bij jullie en we zien die dus morgen hier aan komen ( toch raar met al die tijdsverschillen )

tot later en aloha

Inderdaad – het heeft er serieus om gespannen maar uiteindelijk zijn we dan toch onderweg naar KONA.

We zijn deze morgen vroeg vroeg naar Amsterdam gebracht door de toptours shuttle – Merci Tom – en we zijn om 05h00 in Schiphol aangekomen.

Van daaruit vlucht naar London vertrokken omstreeks +/- 08h00 – met wat vertraging met American Airines. We wisselen nu van terminal en van hier uit gaat het naar Los Angeles en van daaruit verder naar KONA.

Gespannen en hectisch dat is hoe je het kan noemen hoe het deze week gelopen is. Sommigen onder jullie zullen misschien al via via of in de pers ( krant & TV ) vernomen hebben dat we (mijn ouders, benny en ik & tientallen anderen) opgelicht zijn door een Belgische “reisagent” in Hawaii. Nietsvermoedend hebben wij onze reis bij hem geboekt zoals zovele andere triatleten vorige jaren dat ook reeds deden. Wat blijkt enkele dagen voor het vertrek ? NIETS maar ook NIETS was geregeld : geen vluchten en geen verblijf. en die oplichter was eveneens met de noorderzon verdwenen en vertrokken. Verder ga ik er niet over schrijven, we zien achteraf wel hoe dat verder moet. Dan heb je maar een mogelijkheid en dat is door die zure maar vooral dure appel doorbijten en DOORGAAN. en of dat ik blij ben dat ik ben doorgegeaan ! ! !

Goed – nu naar LA , vertrek hier om 11h25 voor een lange vlucht van +/- 12 uurkes.

slaapkes doen – filmke kijken – relaxen

aloha